Badaj wszechświat, bądź Wielkim Odkrywcą!

MiniSAT to eksperyment wielkości wnętrza piłeczki pingpongowej. Pingpongowe "satelity" wysyłamy
do granicy stratosfery za pomocą balonów lub rakiet. Każdego roku Zespół Copernicus Project realizuje 2 lub 3 misje w przestrzeń okołoziemską.

Misją miniSAT jest bezpośrednie zaangażowanie uczniów, studentów, badaczy i ludzi na całym świecie w tematykę przestrzeni kosmicznej.
Przyłącz się do Projektu, zgłoś swój Eksperyment!
 


›przegląd literatury
›hipoteza
›projekt eksperymentu
›przygotowanie materiałów
›zrealizuj eksperyment
›zarejestrowane dane
›analiza danych




›energia kosmosu
›skutki promieniowania



więcej galerii  »»




miniSAT - Promieniowanie kosmiczne
Naukowiec Viktor Hess odkrył promieniowanie kosmiczne podczas lotu balonem w dniu 7 sierpnia 1912. Kilkadziesiąt lat później fizycy zajmujący się elektrostatyką odkryli, że elektroskopy stopniowo traciły swój ładunek bez względu na to, jak suche lub czyste było powietrze. Źródło tego rozładowania nie było pewne aż do lotu balonowego Viktora Hessa. Hess wzleciał w balonach napełnionych wodorem na wysokości przekraczające 15.000 stóp w otwartej gondoli i bez zasobów tlenu. Biorąc ze sobą trwałe elektroskopy, odkrył, że naładowane elektroskopy rozładowywały się szybciej w miarę wzrostu wysokości, gdy eksperyment był prowadzony na wysokości ponad 6.000 stóp. Poniżej tej wysokości, strumień promieniowania Ziemi był dostatecznie duży, by wpłynąć na jego eksperyment. To, co Hess odkrył, to fakt, że poziom jonizacji atmosferycznej wzrastał wraz ze wzrostem wysokości wskazując na pozaziemskie źródło tego promieniowania jonizującego.

W skrócie, promieniowanie kosmiczne to w przeważającej części jądra energetyczne. Ok. 86% promieniowania kosmicznego składa się z protonów lub jąder wodoru. Z pozostałej wartości, 12% stanowią jądra helu (promienie alfa), 1% to elektrony energetyczne, a kolejne 1% to jądra atomowe cięższe, niż hel (elementy, które astronomowie nazywają metalami).

  W tej mieszance jest też trochę niosących duże ilości energii promieni gamma i neutrin.
Aby stworzyć promieniowanie kosmiczne, jądro atomowe musi zostać ogołocone z niektórych elektronów, a następnie rozpędzone przez słoneczne, galaktyczne, lub pozagalaktyczne źródła energii. Wierzy się, że wybuch supernowej stanowi źródło energii, które wstępnie rozpędza większość jąder pochodzenia poza słonecznego.

Choć obecnie nie jest całkiem jasne, w jaki sposób, fizycy wierzą, że fale wstrząsowe wywołane wybuchem supernowej są odpowiedzialne za rozpędzanie zjonizowanych atomów do energii promieniowania kosmicznego. Po rozpędzeniu promienie kosmiczne przemierzają galaktykę zakrzywionym torem przez pole magnetyczne naszej galaktyki.

Wiadomo, że część promieniowania kosmicznego pochodzi ze Słońca. Tego typu promieniowanie zazwyczaj niesie mniej niż 1GeV energii, a jego obecność w naszej atmosferze zmienia się zgodnie z 11-letnim cyklem plam słonecznych. Większe rozbłyski słoneczne mogą spowodować znaczący wzrost ilości promieniowania słonecznego w naszej atmosferze.
miniSAT 2009 © | wszystkie prawa zastrzeżone  
Concept based on John Powell's idea powered by Web & Art sp. z o.o.           mapa serwisu | kontakt / nota prawna
Licencja Creative Commons  O ile nie jest to stwierdzone inaczej, to materiały prezentowane w tym serwisie, stworzone w ramach działań Fundacji Copernicus Project,
są dostępne na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 Międzynarodowe.