 |
Badaj wszechświat, bądź Wielkim Odkrywcą! MiniSAT to eksperyment wielkości wnętrza piłeczki pingpongowej. Pingpongowe "satelity" wysyłamy do granicy stratosfery za pomocą balonów lub rakiet. Każdego roku Zespół Copernicus Project realizuje 2 lub 3 misje w przestrzeń okołoziemską. Misją miniSAT jest bezpośrednie zaangażowanie uczniów, studentów, badaczy i ludzi na całym świecie w tematykę przestrzeni kosmicznej. Przyłącz się do Projektu, zgłoś swój Eksperyment! |
  ›przegląd literatury ›hipoteza ›projekt eksperymentu ›przygotowanie materiałów ›zrealizuj eksperyment ›zarejestrowane dane ›analiza danych     ›energia kosmosu ›skutki promieniowania  |
| miniSAT - Promieniowanie kosmiczne - Energia kosmosu | ||
| Jednym z najbardziej zadziwiających aspektów promieniowania
kosmicznego jest jego poziom energii. W niektórych przypadkach pojedyncze promienie kosmiczne niosą energię większą, niż jeden bilion elektronowoltów (1 GeV) lub tak wiele energii, ile zawiera się w masie protonu. Co dziwne, niektóre promienie kosmiczne niosą ponad 1020 eV energii. Jest to ilość energii wystarczająca do zagotowania naparstka wody, jeśli cała ta energia mogła być do niego skierowana ( w rzeczywistości, taki promień kosmiczny mógłby przejść wprost poprzez wodę, pozostawiając tylko odrobinkę swojej energii w wodzie). Mówiąc inaczej, ten poziom energii jest równy piłce baseballowej rzuconej z prędkością ok. 100 m/h! Wyobraź sobie energię szybkiej piłki baseballowej, spakowaną do pojedynczego protonu. Wysokie poziomy energii promieniowania kosmicznego pozwalają niektórym z nich na podróż do Ziemi z prędkością bliska prędkości światła. Niektóre promienie kosmiczne mają niskie poziomy energii i zostają zatrzymane z dala od wewnętrznego układu słonecznego, w tym Ziemi, poprzez atmosferę Słońca. Magnetosfera słoneczna to bańka otaczająca system słoneczny, w której pole magnetyczne Słońca jest nadal na tyle silne, by pokonać wpływy zewnętrzne. Ponieważ cykl słoneczny zmienia się z upływem lat (czasem jest słabszy, a czasem mocniejszy), niektóre z tych promieni słonecznych są w stanie dotrzeć do Ziemi, narażając nas na większe promieniowanie kosmiczne. |
Strumień promieniowania kosmicznego jest przynajmniej
tak duży, jak jeden promień kosmiczny na centymetr kwadratowy na sekundę
lub prawie taki sam, jak krople deszczu podczas ulewy. Gdy te energetyczne
jądra wpadają gwałtownie w atmosferę Ziemi, zderzają się z cząsteczkami
powietrza ( głównie azotem i tlenem) wysoko w atmosferze. Po zderzeniu
rozpraszają cząsteczkę powietrza tworząc deszcz cząstek o niższej energii
ze zwierzyńca subatomowego. Cząstki subatomowe takie, jak neutralne
i naładowane piony (mezony pi), neutrony i wiele protonów. Piony neutralne
rozpadają się w promieniowanie gamma, które następnie tworzą pary elektron
pozytron (pozytrony to anty-elektrony). Naładowane piony rozpadają się na miony, cięższych krewnych elektronów. Miony mają krótki półokres rozpadu. Jest on tak krótki, że gdyby nie opóźnienie czasowe wynikające z ich relatywistycznej prędkości, miony nie żyłyby wystarczająco długo, by dotrzeć do powierzchni Ziemi, gdzie moglibyśmy je dostrzec. Deszcz cząstek powstałych w wyniku zderzenia promieniowania kosmicznego jest nazywany deszczem wtórnym. Cząstki w deszczu wtórnym kontynuują swoja podróż w kierunku powierzchni, czasem zderzając się z cząsteczkami gazu w niższych partiach atmosfery i tworząc więcej wtórnych deszczy. W końcu deszcze są osłabiane przez dolne partie atmosfery ziemskiej, chroniąc nas przed szkodą. Piloci i pasażerowie lecąc samolotem mają mniejszą ochronę atmosfery ziemskiej przed promieniowaniem kosmicznym. Dlatego są wystawieni na wyższe poziomy promieniowania podczas lotu. Strumień promieniowania kosmicznego nie tylko rośnie wraz ze wzrostem wysokości, taki strumień dostrzeżony na powierzchni Ziemi jest tez zależny od długości geomagnetycznej. Strumień jest większy w pobliżu biegunów magnetycznych Ziemi, gdzie pole magnetyczne Ziemi powoduje zwężony przepływ promieniowania w kierunku powierzchni. |
|